VERWONDERING DOET LEVEN EN BOOST JOUW VERLANGENS

Terug heel bewust met verwondering omgaan, voelde als een uitnodiging om mezelf te verbeteren als persoon. En het helpt me om te ontspannen, tot diepere inzichten te komen en om bij de essentie van mijn buikgevoel te geraken. 

Heel dikwijls kreeg ik gedachten, signalen of zelf een duidelijke stem te horen en toch negeerde ik dit telkens weer opnieuw. En achteraf ging ik het mij beklagen. En dan ben je ook verwonderd. Zoals het kind bv., dat 'iets niet mag' van haar ouders, die is ook verwonderd dat 'het' niet mag. En toch is dat anders. Het is verwondering na de feiten. 

Vandaag tracht ik vol verbazing, op voorhand, te luisteren naar alle ingevingen en zo vermijd ik complicaties, de ontgoochelende verbazing. Omdat ik kracht, positivisme, authenticiteit en duidelijkheid wil beleven, zonder dat ik of iets perfect moet zijn. Maar het is duidelijk en het is wat het is. Gewoon de feiten zoals ze zijn.  

Kinderen zijn altijd verwonderd. Volwassenen verstoppen het graag. En dat is jammer, want verwonderd zijn bezit een magische kracht. Tijdens mijn trektocht door New York, merk ik dat de 'New Yorker' niet hoort verwonderd te zijn. Hij is cool, knorrig en legt alle nadruk op iets 'willen bereiken'. Bereiken in de zin van een plan hebben, bezit dan ook wel een grote dynamiek, maar waar ik het over wil hebben, is de meer diepgaande inwerking van 'verwondering'.

Net zoals ik energie kreeg van de doelen die ik bereikte, kon ik door het effect van verwondering onverwachte gelukzaligheden aantrekken. Vergelijkbaar met de impact van de onschuld van een kind op straat of een puppy op je schoot. Dit raakt ons hart in een paar seconden. Verwondering ook. Maar ik moest dus 43 worden om tot dit dieper inzicht te komen. 
Dus verwondering heeft ook zo'n uitwerking. Wanneer je verwonderd bent, bevrijd je jezelf. Dan laat je het 'nieuwe' toe en kan je anderen meteen laten zien of horen of ervaren, hoe leuk het is om te reageren op die nieuwe impulsen. Je verliest dan bovendien geen energie aan het willen begrijpen of het kunnen uitleggen van wat je ziet of overkomt. Want je bent erop voorbereid en 100% aan het opgaan in het moment van jouw verbazing. 

Dus verlies geen energie door vergaarde kennis belangrijker te achten dan de spontaneïteit van 't leven. Opgedane kennis werkt als een obstakel, als er geen ruimte meer vrijgemaakt wordt voor nieuwe kennis in combinatie met verwondering. De essentie van wie je bent kan dan niet vrijuit leven, omdat die kennis altijd maar primeert. Je wil je verder ontplooien, maar je laat dit niet toe, omwille van allerhande angsten en zogenaamde verplichtingen, die op kennis gebaseerd zijn. Dus die balans vinden tussen wat jij weet en wat het leven je aantoont en leert, is extreem belangrijk. 

We hebben geleerd om 'volwassen' te moeten worden. Verantwoordelijk en zelfstandig. Ik had als kind, ondanks de vele harde momenten, het geluk gehad om ook dikwijls kind te kunnen blijven. Ik herinner me niet echt dat ik erg gemotiveerd ben geweest om in de volwassen wereld mee te gaan. Maar dat heeft ook anderen redenen gehad. Los daarvan, ik kon lang kind blijven en ben dan altijd gebleven. 

Hier in New York sta ik stomverbaasd van al die torenhoge gebouwen. Iemand is daar eigenaar van. En ik sprak hier met iemand, die mensen kent die met hun wagen door een straat rijden, waarvan de gebouwen rechts en links allemaal van hem zijn. Dat houdt me bezig. Ik kan dat wel verstandelijk begrijpen, maar puur menselijk gezien kan ik daar niet bij. Zeker als je de rest van de verhalen hoort. Of zoals op de foto van dit artikel, hoe kan iemand zoiets moois neerzetten op een muur? 

Maar goed, vroeg of laat gaan we verlangen naar vrijheid. Maar verwondering is een vorm van vrijheid. En dan beleef je het leven zoals een kind dat doet. We herinneren ons allemaal hoeveel plezier we als kind beleefd hebben aan zee, op schommels, met de knikkers, de tuinslang, onze eerste fiets enzovoort. Toen leefden we vanuit de spontane actie en verwondering was dagdagelijkse kost. Zo liep ik een paar dagen geleden langs de Hudson River in Washington Heights en zag een Cubaans manneke achter een vlinder lopen. Maar die vlinder vloog weg en dat kind stopte. Hij toonde letterlijk zijn tanden naar die vlinder en maakte het bekende 'grrrrr' geluid. Ik moest lachen. Hij snapte niet waarom die vlinder telkens weg vloog ipv wellicht te willen spelen met hem. 

Leven zoals het kind dat doet, dat promoot ik graag. Omdat de intuïtie van een kind helemaal ontwikkeld is, al is de rationele wereld dan weer compleet nieuw voor hen. Ik tracht meer en meer te leven als de ontdekker van de wereld, zonder verwachtingen, in het moment, voorbereid op de impulsen door verwondering toe te laten, verbaasd door alle mogelijkheden en beperkingen van ons bestaan, onthechtend (meer dan voorheen) van het materiële en alle systemen en bovenal probeer ik de zaken toe te laten zoals ze zijn. Maar dan met een oog voor de details, de focus op het leren zien wat er echt is. En niet te leven in de illusie van 'acceptatie'. Ik hoef helemaal niet te accepteren dat ik ziek ben. Ik zie dat het zo is maar zie ook wat er juist is en wat het complete verhaal me vertelt. 

Verwondering wil zeggen dat het gekende plaats maakt voor de nieuwe ervaring en innovatieve impulsen, bijgestaan door jouw lach! Het maakt nieuwe energie vrij en je kan anders in 't leven staan. 

Ik zie de wereld daardoor nu alleszins als een groot, openluchtexpositie, met ongelooflijk veel fascinerende opportuniteiten die er worden tentoongesteld. En het leert me om een heel positieve houding aan te nemen en er zelf ook te staan met wat ik wil voorstellen en laten zien aan de wereld. Ik verwonder me over de intensiteit van onze speeltalenten en ik moedig iedereen aan om het de speelruimte waarin je leeft te vergroten, zodat je weer vol verwondering kan groeien naar die nieuwe impulsen en vreugdevolle, zinvolle invulling van jouw leven. 

Oh, kijk, ... de wereld, whoeps, dat was schrikken. Oh, 't was een spiegel waar ik in keek! 

Geniet van de details rond jou!